Ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού: Πρέπει να το θεραπεύουμε πάντα;

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει πάντα να το εκριζώνουμε, καθώς υπάρχουν και στελέχη που δεν είναι δυνητικά παθογόνα για τον άνθρωπο. Εντούτοις ο καθορισμός των στελεχών του ελικοβακτηριδίου δεν πραγματοποιείται στην κλινική πράξη και γι’ αυτό υπάρχουν κατευθυντήριες οδηγίες για το πότε θα πρέπει να εκριζώνεται το μικρόβιο.
Οι ασθενείς με ιστορικό καρκίνου ή λεμφώματος στόμαχου, με πεπτικό έλκος, με σιδηροπενική αναιμία (που μετά ενδελεχή έλεγχο δεν έχει βρεθεί άλλη αιτία) και έλλειψη βιταμίνης B12, καθώς και άτομα με οικογενειακό ιστορικό καρκίνου στομάχου, θα ωφεληθούν περισσότερο από τη θεραπεία. Από τους ασθενείς με λειτουργική δυσπεψία, ένα πολύ μικρό (<10% ) ποσοστό θα ωφεληθεί, ενώ οι ασθενείς με γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση δεν έχουν ένδειξη εκρίζωσης (παρά μόνο εάν πρόκειται να λάβουν μακροχρόνια αγωγή με αναστολείς αντλίας πρωτονίων).
Ο έλεγχος του γενικού πληθυσμού δεν ενδείκνυται. Θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι η θεραπεία εκρίζωσης του ελικοβακτηριδίου μπορεί να είναι επίπονη, καθώς απαιτούνται συνδυασμοί αντιβιοτικών για την επιτυχή αντιμετώπισή του και πολλές φορές χορήγηση διαφορετικών σχημάτων. Όμως η αλόγιστη χρήση φαρμάκων μπορεί να επιφέρει παρενέργειες και για το λόγο αυτό πρέπει να υπάρχει πάντα σαφής ένδειξη για να χορηγηθεί η θεραπεία εκρίζωσης.

Back To Top