• Αρχική
  • Άρθρα
  • Η ΑΣΚΗΣΗ ΕΛΑΤΤΩΝΕΙ ΤO ΗΠΑΤΙΚΟ ΛΙΠΟΣ ΚΑΙ ΤΗ ΣΠΛΑΓΧΝΙΚΗ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ ΣΕ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΜΕ NASH ΣΕ ΤΥΧΑΙΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΗ ΜΕΛΕΤΗ

Η ΑΣΚΗΣΗ ΕΛΑΤΤΩΝΕΙ ΤO ΗΠΑΤΙΚΟ ΛΙΠΟΣ ΚΑΙ ΤΗ ΣΠΛΑΓΧΝΙΚΗ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ ΣΕ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΜΕ NASH ΣΕ ΤΥΧΑΙΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΗ ΜΕΛΕΤΗ

Επιμέλεια: ΤΣΑΙΤΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ (ΓΑΣΤΡΕΝΤΕΡΟΛΟΓΟΣ –ΙΠΠΟΚΡΑΤΕΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ Δ ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΗ), ΑΚΡΙΒΙΑΔΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ(ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΠΑΘΟΛΟΓΙΑΣ ΓΑΣΤΡΕΝΤΕΡΟΛΟΓΙΑΣ-ΑΠΘ )

ΠΗΓΗ: Clinical Gastroenterology and hepatology2017;15;96-102

 

Η μη αλκοολική νόσος του ήπατος αποτελεί το συχνότερο ηπατικό νόσημα στον δυτικό κόσμο και προσβάλλει το 30% του πληθυσμού. Υπό τον όρο NASH περιλαμβάνεται όλο το φάσμα ηπατικής βλάβης: στεάτωση, στεατοηπατίτιδα, ίνωση και κίρρωση.

Σε πρόσφατα δεδομένα από μεγάλη μονοκεντρική μελέτη, καθώς και από μεταναλύσεις, όπου μελετήθηκαν βιοψίες ασθενών με NAFLD, αναφέρεται ότι το 40 % των ασθενών με NAFLD προοδευτικά θα αναπτύξει ίνωση σε μέσο διάστημα παρακολούθησης 6 έτη. Παρόλο που η στεάτωση του ηπατικού παρεγχύματος είναι πάντοτε παρούσα στην NAFLD , πρόσφατα δεδομένα υπογραμμίζουν τον σημαντικό ρόλο των βιοδεικτών στην εξέλιξη της νόσου. Αρκετά ελπιδοφόρα φαρμακευτικά σκευάσματα είναι σε φάση δοκιμής, επί του παρόντος, ωστόσο, εγκεκριμένη φαρμακευτική παρέμβαση για την NAFLD δεν υπάρχει. Η αντιμετώπιση των ασθενών βασίζεται στη διόρθωση των παραμέτρων του μεταβολικού συνδρόμου και την αλλαγή του τρόπου διαβίωσης. Η άσκηση ή/και η φυσική δραστηριότητα ακόμα και χωρίς απώλεια βάρους φαίνεται να είναι ικανή να βελτιώσει κάποιες παραμέτρους της νόσου.

Πρωταρχικός στόχος αυτής της μελέτης ήταν να προσδιοριστεί η επίδραση της άσκησης (χωρίς απώλεια βάρους) στην περιεκτικότητα ηπατικού λίπους σε ασθενείς με NASH, τεκμηριωμένη ιστολογικά και δευτερευόντως να καθοριστεί η επίδραση της άσκησης στις παραμέτρους της NASH (κοιλιακή παχυσαρκία, ανοχή γλυκόζης, βιοδείκτες φλεγμονής, μη επεμβατικοί δείκτες ίνωσης). Είκοσι τέσσερις ασθενείς (μέση ηλικία 52±14 ,BMI 33±6 kg/m )με καθιστική ζωή(<60 λεπτά /εβδομάδα, μέτρια –υψηλής έντασης άσκηση)και κατόπιν βιοψίας τεκμηριωμένη NASH, χωρίστηκαν τυχαία σε 2 ομάδες. Η ομάδα των αθλουμένων (n=12) υποβλήθηκε σε αερόβια (ποδηλασία)και σε άσκηση με αντιστάσεις υπό την εποπτεία ενός διαπιστευμένου αθλητικού κέντρου ενώ η καταγραφή των αποτελεσμάτων γινόταν 3 μέρες την εβδομάδα για 12 εβδομάδες. Η ομάδα ελέγχου συνέχισε τον τρόπο διαβίωσης ως είχε. Μετρήθηκαν και στις 2 ομάδες , την 1η και την 12η εβδομάδα, η ποσότητα του ηπατικού λίπους, του σπλαγχνικού λίπους, βιοδείκτες φλεγμονής, δείκτες ίνωσης, και η ανοχή γλυκόζης.

Τα αποτελέσματα της μελέτης ανέδειξαν στην ομάδα των ασκούντων σημαντική μείωση του ηπατικού λίπους (ελάττωση 16%±24%έναντι αύξησης 9%±15%στήν ομάδα ελέγχου p<0.05), του σπλαγχνικού λίπους (ελάττωση περιμέτρου μέσης 22cm±13cm έναντι αύξησης 14cm±48cm στην ομάδα ελέγχου p<0.05, ), των τριγλυκεριδίων ορού (ελάττωση 0.5±1.0mmol/l έναντι αύξησης 0.3±0.4mmol/l στην αμάδα ελέγχου p<0.05) και ελάττωση της γ –γλουταμινοτρανσφεράσης και στις 2 ομάδες(10±18U/L έναντι 17±38 U/l στην ομάδα ελέγχου p<0.05). Αντιθέτως, δεν διαπιστώθηκε καμία επίδραση της άσκησης στα επίπεδα των τρανσαμινασών, σε μεταβολικές παραμέτρους, σε βιοδείκτες φλεγμονής (επίπεδα ιντερλευκίνης -6, C αντιδρώσας πρωτεΐνης, παράγοντα νέκρωσης των όγκων-TNF) και στα επίπεδα ίνωσης.

Συμπερασματικά, η μελέτη ανέδειξε τη θετική επίδραση της άσκησης όσον αφορά την ποσότητα του ηπατικού λίπους, τη σπλαγχνική παχυσαρκία και τα επίπεδα τριγλυκεριδίων του ορού, χωρίς ωστόσο να βελτιώσει τις υπόλοιπες παραμέτρους του μεταβολικού συνδρόμου. Έτσι λοιπόν ,καθίσταται απολύτως απαραίτητο η άσκηση να αποτελεί μέρος της συνολικής προσέγγισης ασθενούς με NAFLD, ακρογωνιαίος λίθος της οποίας εξακολουθεί να αποτελεί η σταθερή, σταδιακή απώλεια βάρους και η αντιμετώπιση όλων των παραμέτρων του μεταβολικού συνδρόμου.